سلام
اینجا محرم است و آنجا جهنم...
اینجا رقیه واعطشا سرمی‏دهد و آن‏سو حرمله سرود پشیمانی با خویش نجوا می‏كند...
اینجا حسین‏علیه‏السلام، خون فرزند به آسمان هدیه می‏كند و آن‏سو عبیدالله، سرباز از كف می‏دهد...
اینجا فرزند حسن‏علیه‏السلام كه نامش قاسم است،‏ جان خویش را فدای حسین‏علیه‏السلام ‏می‏خواهد و آن‏سو همه غریق دریای حیرت‏اند...
اینجا همه می‏دانند كه بهشت را به كف خواهند آورد و آن‏سو كسی نمی‏داند كه میزبانش جهنم است...

بگذریم... 

 حسین‏علیه‏السلام را باید سلامی داد از روی تسلیم...
جبهه رویاروی حسین‏عیه‏السلام را باید لعنت كرد، لعنتی به بلندای تاریخ و به عمق ظلم و جهل...
زیارت عاشورا را باید پاس داشت، نه آن‏گونه كه ما كرده‏ایم...
زیارت عاشورا میثاق غیرت و حمیت و خداگرایی جماعت شیعه است كه امروز به فراموشی سپرده شده است...
یاعلی

بسیار اتفاق می افتاد که امام شبها از اندرون بیرون می آمدند و اگر چرا نمی دوشن بود خاموش می کردند و فردا توبیخ می کردند که چرا چراغ را روشن گذاشتید. ایشان هنگام وضو گرفتن یک قطره آب اضافی مصرف نمی کردند و حتی در فاصله بین مسح و شستشوی دست راست و چپ شیر را می بستند.

امروز، روز شهادت است...
امروز، فرزند راستین محمد صلی‏الله‏علیه‏وآله در بقیع غمگین و سكوت‏زده آرام می‏گیرد...
امروز پنجمین نور فروزان كهكشان حقیقت و عشق، از پشت كوه‏های زمینی به عرش می‏رود تا عالمی را سرشار اشك و آه كند...

بقیع، میهمان فرزند زین‏العابدین است...
خاك سرزمین غریب بقیع را باید سرمه چشمان گنه‏كارمان كنیم...

بقیع همان است كه وحشیان وهابی، بر سرش ریختند و برای اثبات دوزخی بودنشان، تنها توانستند قبه‏های آن را ویران كنند...
خائنان حرم امن الاهی هم زیر فشار وهابی‏های جمودزده و بی‏عقل، حتی از نزدیك‏شدت شیعیان به قبرهای امامان خویش هم در هراسند...

بگذریم...
با آمدنش دیار وحی و عصمت بار دیگر فتح می‏شود تا جای پای هیچ مشركی بر حرم امن الاهی سایه نیفكند...

دعا فراموش نشود...
یاعلی

سردار رشید اسلام حاج همت می گوید: چهار روز قبل از شهادت محمد بروجردی برادرمان محسن رضایی تشریف آورده بودند، غرب. به ایشان گفتم که بروجردی به احتمال قوی اگر در کردستان بماند شهید می شود. حیف است این انسان بزرگ از دستمان برود.

... عجیب اینکه برادرمان محسن یک ساعت قبل از شهادت ایشان، که ما هم در کنار ایشان بودیم زنگ زدند و به برادر شمخانی گفتند بگویید بروجردی بیاید تهران. وقتی زنگ زده بودند بروجردی یک ساعت پیش شهید شده بود.

نام: محمد            نام خانوادگی: بروجردی            تاریخ تولد:۱۳۳۳محل تولد: بروجرد                                         سال شهادت: ۱۳۶۲

محل شهادت: سه راهی مهاباد ـ نقده               

نحوه شهادت: انفجار مین     

آخرین مسئولیت: فرمانده قرارگاه حمزه سیدالشهداء(ع)

کمتر کسی بود که رودست بخورد. شوخی همه جایی و لو رفته ای بود. وقتی کسی داشت بند پوتینش را می بست یا با عجله لباس می پوشید یا هراسان و با شتاب پشت فرمان ماشین می نشست و استارت می زد یا موتور را با یک پا روشن می کرد رو به دیگری یا دیگران می کرد و با همان حال و با تندی و تیزی می گفت: بریم؟ و بسیاری که می دانستند می گفتند بزن بریم.

اما اگر شخص تازه وارد، هنوز مطلب به اصطلاح دستش نیامده بود، طبعاٌ می پرسید کجا؟ آن وقت بود که در جوابش می گفتند: قربون امام و همه می گفتند: برو بریم معطل نکن.

درود بر آنان که سپیده دلشان را می جوییم...

روزهایی که خورشید وجودت پرتوهای سیاه افتاده بر زیستن کبود شده ما را دانه دانه پاک می کرد همه آن چنان تو را با گوشه های چشم مان به سخره می گرفتیم که گویی از ما نیستی و هیچ نمی دانی...

آن روزها تو را که چشمانت سرشار چشمه های جاری نور او بود از خانه های دلمان راندیم و چیزهایی را جایگزینت کردیم که مطمئن بودیم تو از آن ها بیزاری...

نمی دانم ما را نفرین کردی یا نه!

اما می دانم...

می دانم آن روزها که با آن چشمان آسمانی ات ما را می نگریستی بوی نفرین از نگاهت نمی آمد...

شاید...

نمی توانم بگویم اما دوست دارم دعایمان کنی و دست بر سرمان بکشی...

یاعلی

خوش به حال بهشت زهرا، بهشت رضا و همه بهشت آبادها که بهشت شهیدانند. و هر شب در خراب آباد سینه هایشان، جشنی از عزم به پاست!

خوش به حال پیشانی بندها که به خاطر شهداء تا همیشه نام و نشان و تقدس دارند.

خوش به حال کوله پشتیها که هنوز هم یاد شهید می دهند و در رگهایشان نفس شهدا جاری است!

خوش به حال گل که بوی شهید میدهد!.

سلام!

سلام بر ام القصر که اهالی ویلا را هرگز به خود ندید.

سلام بر فاو که وفا و تعهد و بندگی را می آموخت.

سلام بر هورالهویزه که غفلت را محک زد.

سلام بر خور عبدالله که میزان بندگی را برملا می کرد.

سلام بر کله قندی که شیرینی جهاد تعارف می کرد.

سلام بر میمک و مهربان مهران.

سلام بر قلاویزان که نردبان عروج بود.

سلام بر رضا آباد که پر از خشنودی خدا بود.

لحظات اولیه عملیات بود که دیدم شخصی درحالی که کلاهش را سر خود گشیده دارد با یک موتور از ارتفاعات بالا می آید. از ظاهر او متوجه شدم که حاج همت است چون او را قبلاٌ زیاد دیده بودم. وقتی به بالای ارتفاع رسی رفتم جلو و از نزدیک او را نگاه کردم، حاج همت بود . گفتم: حاجی! شما اینجا چه کار می کنید؟ فرمانده لشکر کهنبایدروی ارتفاعات بیاید، آن هم در این وضعیت که هنوز بیش از یک ساعت و نیم از آغاز درگیری نگذشته؟

در جواب گفت: << شما فقط سکوت کن و به هیچ کس نگو که من اینجا هستم. اگر بچه ها من را ببینند دور و بر من جمع می شوند و از کارشان باز می مانند.>> این جمله را گفت و من عبور کرد و رفت، در حالی که آتش دشمن هر لحظه شدیدتر می شد.

درود بر چشمان سرشار نورت!

خودت را نمی‏توانم بگویم، زان رو كه به دستان ما شرافت لمس خویش نمی‏دهی و چشمان ما را مفتخر به دیدن رویت نمی‏كنی...

اما نیك می‏دانم كه با آن چشمان همیشه اشك‏بار از خضوع یار، مرا نیز گوشه‏چشمی می‏نگری...

تو آن‏گاه كه حتی قدمی برمی‏داشتی، هزار سال از قافله اسیران دنیا پیشی می‏گرفتی...

گرچه خودت چشمه‏ای سرشار ابدیت و عشق بودی اما راهی كه می‏رفتی، زان رو كه راه دوست بود، نور وجودت را چندان افزون كرد كه حتی فرشتگان حاسب نیز حتی طمع شمردنش را ندارند...

دستی اگر بر سر ما بكشی...

یاعلی

به فرزندانم نگویید به مسافرت رفته ام بلکه بگویید به کجا رفته ام و برا ی چه رفته ام.

 ۶۴/۷/۱۳  شهید علی ابراهیمی